طراحی ویلا تریبلکس مدرن در عباس آباد

  • کارفرما: آقای رمضانی
  • مکان: عباس آباد – مازندران
  • سبک ویلا: مدرن
  • نوع ویلا: تریبلکس / 3 طبقه
  • متراژ زمین: 520 متر
  • متراژ سطح اشغال / زیر بنا: 510 متر / 200 متر

رمضانی2

این پروژه ویلایی به سفارش جناب آقای رمضانی در منطقه‌ی خوش‌منظره و سرسبز عباس‌آباد مازندران طراحی و اجرا شده است . ویلا بر روی زمینی به مساحت ۵۲۰ متر مربع جانمایی شده و با سطح اشغال ۲۰۰ متر مربع ، در قالب یک ویلای تریپلکس با زیربنای کلی ۵۱۰ متر مربع شکل گرفته است. طراحی پروژه بر اساس اصول معماری مدرن انجام شده و هدف اصلی آن ایجاد تعادل میان فرم، عملکرد و ارتباط مؤثر با طبیعت پیرامون بوده است.

در طراحی این ویلا ، استفاده از احجام پویا و خطوط شکسته ، در کنار بازشوهای وسیع شیشه‌ای ، باعث ایجاد فضایی روشن ، دلباز و کاملاً هماهنگ با محیط سبز اطراف شده است . تراس‌های عمیق  ، روف‌گاردن و فضاهای نیمه‌باز ، امکان بهره‌برداری حداکثری از چشم‌انداز طبیعی منطقه را فراهم کرده و کیفیت فضایی پروژه را به شکل چشمگیری ارتقا داده‌اند . ترکیب متریال‌های مدرن نظیر سنگ ، چوب و سطوح روشن در نما ، در کنار نورپردازی دقیق شب ، جلوه‌ای شاخص و لوکس به بنا بخشیده و آن را به نمونه‌ای شاخص از ویلای مدرن در شمال کشور تبدیل کرده است.

عباس‌آباد_مازندران

منطقه‌ی عباس‌آباد مازندران در پهنه‌ای با اقلیم معتدل و مرطوب خزری قرار دارد که ویژگی شاخص آن رطوبت نسبی بالا، بارندگی فراوان در طول سال و تابستان‌های معتدل تا نسبتاً گرم و زمستان‌های ملایم است. مجاورت با دریای خزر و دامنه‌های شمالی البرز، موجب تعدیل نسبی دما و شکل‌گیری جریان‌های هوایی محلی شده و در عین حال میزان رطوبت هوا را افزایش می‌دهد. شدت تابش خورشید به‌واسطه‌ی پوشش ابر و شرایط رطوبتی متغیر بوده و تهویه طبیعی مؤثر نقش کلیدی در تأمین آسایش حرارتی فضاهای داخلی ایفا می‌کند.
در چنین شرایط اقلیمی، طراحی معماری ویلا مستلزم رویکردی اقلیم‌گرا با تمرکز بر کنترل رطوبت، افزایش جریان هوا و محافظت کالبد بنا در برابر بارندگی است؛ به‌گونه‌ای که جهت‌گیری ساختمان با هدف بهره‌گیری از بادهای غالب منطقه و ایجاد تهویه متقاطع مناسب انتخاب شود. پیش‌بینی ایوان‌ها، تراس‌های عمیق و فضاهای نیمه‌باز، به‌همراه سقف‌های شیبدار با پیش‌آمدگی مناسب، ضمن محافظت جداره‌ها در برابر بارش مستقیم، امکان استفاده‌ی کیفی از فضاهای باز را فراهم می‌سازد. استفاده از مصالح مقاوم در برابر رطوبت، طراحی بازشوهای گسترده همراه با سایه‌انداز، بالا آوردن تراز کف بنا از سطح زمین و توجه به زهکشی مناسب سایت و پوشش گیاهی بومی، نقش مؤثری در افزایش دوام بنا، بهبود آسایش حرارتی و ارتقای کیفیت فضایی معماری در این منطقه دارد.

پیمایش به بالا